De mensvorm is in het werk van beeldhouwer Luc Bemelmans een constante. Het thema is de ene keer zeer nadrukkelijk aanwezig, zoals in de zich oprollende vrouwfiguren, andere keren laat de kunstenaar meer aan de verbeelding van de toeschouwer over, zoals bij zijn plastieken van ‘gevouwen’ stroken brons, waar alleen door het spel van schaduw en licht ‘koppen en gezichten’ ontstaan. Daarnaast kenmerken zijn plastieken zich door een bijzondere beslotenheid, een ingekapseld zijn wat doet denken aan fossielen. De gladde, gepolijste huid van de beelden en de plastische spanning zet, op een haast dwingende manier, aan tot een dialoog tussen mens en plastiek. Zijn opgerolde vrouwfiguren doen dat door hun impliciete uitnodiging tot betasting.